‏نمایش پست‌ها با برچسب کامپیوتر. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب کامپیوتر. نمایش همه پست‌ها

۱۳۸۹ اردیبهشت ۸, چهارشنبه

پایان فلاپی دیسک



درخبرها خواندم که آخرین خط تولید فلاپی دیسک توسط شرکت سونی تعطیل شد. بدین ترتیب این ابزار ذخیره سازی هم به خاطره‌ها پیوست. یاد دوران دبیرستانم افتادم. آن زمان برای درس کامپیوتر نفری یک دانه فلاپی دیسک قاب‌دار به ما داده بودند، با سلام و صلوات و توصیه‌های ایمنی که مراقبش باشیم و ضربه‌اش نزنیم و دریچه فنری بالایش را باز و بسته نکنیم که اگر خراب شود یا گمش کنیم فلاپی دیگری درکار نخواهد بود. خلاصه همچون شیئی قیمتی اولین فلاپی عمرمان را به خانه بردیم. برای هرجلسه کلاس عملی کامپیوتر هم باید آن را همراه خودمان به مدرسه می‌آوردیم تا کامپیوترها را با آن بوت کنیم. آخر آن زمان کامپیوترهای مدرسه هارددیسک نداشتند و با همین دیسک‌های فسقلی 1.44 مگابایتی بوت می‌شدند. تازه فایل‌ها و برنامه‌هایی که می‌نوشتیم را هم روی همان نگهداری می‌کردیم. بعدتر فلاپی رواج بیشتری یافت. به ویژه بین بچه هایی که در خانه کامپیوتر داشتند. فلاپی‌هایی به هم می‌دادند و می‌گفتند که گیف است! به هم می‌دادند که در خانه تماشا کنند. من البته بچه مثبت بودم و دبیرستان را با همان یک دانه فلاپی اهدایی مدرسه سر کردم.

در دانشگاه فلاپی دیسک، یا همان دیسکت خودمان، ابزار اصلی نگهداری برنامه‌ها و نقل و انتقال اطلاعات بود. پروژه‌ها را با آن تحویل می‌دادیم. برنامه‌ها را که گاه پنج شش تا دیسکت جا می‌گرفت (زیاد نیست؟ آن موقع خیلی بود) و مجبور بودیم یکی یکی داخل فلاپی درایو بگذاریم و برنامه را نصب کنیم. سر کلاس‌ها برایمان از ابزار ذخیره سازی قدیمی می‌گفتند. از چیزی به نام درام و چیزهای دیگری که الان اسمشان یادم نیست. فلاپی آن زمان تکنولوژی روز بود و انتخاب اول و آخر. زمانی که نه کول دیسکی بود و نه هارد اکسترنالی و نه حتی سی‌دی.

فلاپی دیسک هم رفت به موزه‌ها. به همین زودی. دیگر سر کلاسها استادهای کامپیوتر برای جوانهای امروزی تعریف می‌کنند که روزی روزگاری (که به نظر دانشجوها خیلی دور می آد). آن وقت که نه اینترنتی بود و نه چیز دیگری، ابزار ذخیره سازی و نقل و انتقال یک چیزی بود به نام فلاپی دیسک که این شکلی بود، یک مربع چهار گوش باریک. یک وسیله 3.5 اینچی که همه‌اش 1.44 مگ جا می‌گرفت و تازه بعد از یک مدت پر می‌شد از بدسکتور و باید می انداختی‌اش دور. دانشجوها هم بدون شوق و انگیزه‌ای به حرفهای استاد گوش می‌دهند و پیش خودشان فکر می‌کنند که دانستن این آت و آشغالهای عهد بوق، به چه دردشان می‌خورد. غافل از اینکه همین آت و آشغال‌ها خاطرات یک نسل را تشکیل می‌دهند. نسلی که شاید فقط ده پانزده سال پیش روی همین صندلی ها نشسته اند و به حرفهای همین استاد گوش داده‌اند.

۱۳۸۸ اسفند ۱۲, چهارشنبه

پنج افسانه درباره برنامه نویسان پیر

این بار می‌خواهم ناپرهیزی کنم و یک مطلب در رابطه با رشته‌ی کاری خودم که همان برنامه‌نویسی باشد اینجا بگذارم. از آنجایی که این مطلب تخصصی نیست‌، گمان نمی‌کنم نوشتنش اشکالی داشته باشد. هرچند احتمالا بیشتر برای برنامه‌نویسان جالب خواهد بود.

در مطلبی با نام پنج افسانه درباره برنامه سازان (برنامه نویسان) پیر ، این پنج به قول خودشان افسانه، مطرح شده و دیگران نظراتشان را مطرح کرده‌اند. شاید خواندنش برای برنامه نویسانی که مثل من دیگر کم‌کم دارند از دوران جوانی دور می‌شوند (شاید هم شده‌اند و خودشان را می‌زنند به آن راه) خالی از لطف نباشد. این پنج به اصطلاح افسانه اینها است:

1- برنامه نویسان پیرتر، از جوانترها گران تر‌اند. به همین دلیل جوان‌ها طرفدار بیشتری دارند.
2- برنامه نویسان پیرتر، به دلیل دانش سنتی و قدیمی خود، انعطاف پذیری و توانایی کمتری در آموختن تکنولوژی‌های روز دارند.
3- برنامه نویسان پیرتر به دلیل وابستگی‌های خانوادگی و غیره، توانایی کمتری در انجام وظایف سخت و دشوار (با ساعت کار طولانی) دارند.
4- برنامه نویسان پیرتر از نظر ذهنی به تیزی و چابکی جوان‌ترها نیستند.
5- برنامه نویسان پیرتر ، خسته و غرغرو تر هستند. بنابراین کار با جوان‌ها راحت‌تر است. جوان‌تر‌ها شور و انگیزه بیشنری دارند.

برای خواندن نظرات مطرح شده روی این پنج مورد به اینجا بروید.

۱۳۸۸ مرداد ۱۰, شنبه

کامپیوتر اسقاطی

اتوموبیل کهنه و درب و داغان و اوراق که برای روشن کردنش مجبورید صد بار استارت بزنید و آخرش هم بندازیدش توی سرازیری و با همه اهل محل یاعلی گویان هلش بدهید تا یک تکانی بخورد. موقع حرکت هم اینقدر سر و صدا و تلق تولوق دارد که انگار همین الان است که پیچ و مهره‌اش باز شود و چهار ستونش از هم بپاشد.
قدیما اغلب وقتی چنین ماشینی می‌دیدیم به صاحبش می‌گفتیم که این ماشین فقط به یک درد می‌خورد. اینکه بدهیدش به یک گروه فیلمبردازی تا سر صحنه پرتش کنند ته دره. حالا حکایت من است.
راستش این چند روز به دلیلی مجبور شدم سری به آت و آشغالهای قدیمی و توی انباری بزنم و تر و تمیز و در واقع پاکسازی‌شان کنم و آنهایی را هم که دیگر به درد نمی‌خورند بیندازم دور. یکی از این آت و آشغالها کامپیوتر قدیمی 486 ام است با یک کیس مینی و مانیتور 14 اینچ و مخلفاتش. این کامپیوتر هم منطقا باید جزو همان آت و آشغالهایی باشد که باید خودم را از شرشان خلاص کنم و بگذارمشان بیرون و دم دست رفتگران محترم. اما راستش با اینکه می‌دانم به هیچ دردی نمی‌خورد و هزار سال طرفش نخواهم رفت اما باز دلم نمی‌آید بیندازمش دور. مخصوصا مانیتورش که سالم سالم است و هیچ عیب و ایرادی ندارد. می‌دانید زمان خودش چقدر پول واسه همین کیس و مانیتور قراضه سلفیدم؟ هنوز هم عینهو روز اولش کار می‌کند. شما جای من بودید دلتان می آمد همینجوری مفت و مسلم بگذاریدش دم در؟ آخر درست است؟ پس سال اصلاح الگوی مصرف چه می شود؟ حتما باید یک راهی باشد که بشود از آن استفاده بهینه‌ای کرد. اینطور نیست؟
گمانم چاره ندارم جز اینکه من هم بگردم یک گروه فیلمسازی پیدا کنم که بخواهند سر صحنه بزنند یک کامپیوتر را با چماق درب و داغان کنند و بعدش هم از پنجره پرتش کنند وسط خیابان. اینطوری اقلا کمتر دلم می‌سوزد. چون به هرحال کامپیوتر اسقاط بنده به یک درد فرهنگی خورده است.

۱۳۸۷ بهمن ۱۴, دوشنبه

پاسپورت مجازی برای سفر با google Earth

گاهی می‌شنویم که google Earth به دلیل توانایی‌هایی که در جستجو و یافتن مکان‌های ندیده همه جای دنیا دارد کاربردهایی پیدا کرده است. مثلا یادم است پس از حملات تروریستی هند، جایی خواندم که تروریست ها با استفاده از google Earth هدف‌های خود را شناسایی کرده بودند. یا چند روز پیش خواندم که با google Earth یک مزرعه کشت مواد مخدر را پیدا کرده‌اند.
استفاده از google Earth در واقع نوعی گشت و گذار و سرک کشیدن در آن سوی مرزها و جاهایی است که به هردلیل امکان حضور فیزیکی در آن را نداریم. در واقع یک مسافرت مجازی و مجانی تمام عیار است. البته با این فرض که زیرساخت‌های مخابراتی و ارتباطی‌اش فراهم باشد.
این پدیده با چنین توانایی‌هایی احتمالا برای برخی می‌تواند حساسیت زا هم باشد. اینکه شما از هرکجای دنیا بتوانید به میان خیابان‌ها و کوچه‌های کشوری دیگر در آنسوی زمین قدم بگذارید، شاید به مذاق بعضی‌ها خوش نیاید.
خود اینترنت بزرگترین نشانه دهکده جهانی و در هم شکسته شدن مرزها است. اینک google Earth انقلاب دیگری است که از دل اینترنت برآمده و حتی مرزهای فیزیکی و رسمی کشورها را هم برداشته است. چه خوب...
اما باید صبر داشت و دید. شاید روزی برسد که برای گشت و گذار در google Earth و گذشتن از مرز یک کشور، نیازمند پاسپورت باشید. فرض کنید وقتی که دارید ماوس خود را به سمتی می‌برید و نقشه را پویش ‌می‌کنید، هنگام عبور از مرز کشوری، یک مأمور مجازی روی نمایشگر شما ظاهر شود و با لبخند رو به شما بگوید، پاسپورت لطفا!

۱۳۸۵ آبان ۲۲, دوشنبه

KZC (Khod Zani e Computeri)

* مهندس جون ، چه خبر؟ پروژه به کجا رسید؟
* داریم final Test را انجام می دیم. یه bug توی JMS اش هست. ارسال XML ها و تعریف XSLT و XSD هم هنوز یک کم کار داره. راستش JAXB و RPC خیلی وقتمون را گرفت.
* EJB ها چی؟ تموم شد؟
* آره، می دونی که performance برامون خیلی مهم بود. واسه همین مستقیم از DAO به RDBMS هامون connect شدیم. GUI را هم با JSP و HTML ایجاد کردیم. کاملا OO کار کردیم. حتی از RMI و NIO استفاده کردیم.
* کاش قبلش با من مشورت می کردی . به نظرم ترکیب JTA و SAAJ خیلی روی efficiency تائیر می ذاره.
* خب آره ولی چون DDI ها با XJFE سازگار نیست ، مجبور شدیم SFL را دوباره config کنیم و در واقع یک تکنولوژی بومی ازش درآوردیم که اسمش را گذاشتیم ET4J .
* یعنی چی؟
* Ende Technology for Java.
* عجب ، چرا از JOOF استفاده نکردین؟
* JOOF بیشتر واسه سیستم های IOP based مناسبه. وقتی XMWT را بهش attach کنی exception می ده.
* خب می تونستی با FTOP جلوش را بگیری.
* راستش باهاش خیلی آشنا نیستم.
* ببین FTOP یک framework ئه با تعدادی API ساده و کارا. کارش جدا سازی HOP از DDL ئه. در واقع یک سطح به abstraction اضافه می کنه و به GPQ امکان دور زدن Server را می ده. وقتی SSL با HIU می خواد ارتباط برقرار کنه، این ELS ئه که بینشون قرار می گیره.
* چه جالب
* تازه وقتی که DVX از کار می افته ، به همین روش می شه PME را به جایش فعال کرد.
* می تونی بگی دقیقا چه جوری باید ازش استفاده کنم؟
* آره . ببین این CD را بگیر دستت. فرض کن این یک WAPP ئه.
* خب.
* حالا برو در اون کشو را باز کن.
* این یکی ؟
* نه نه ، بغلیش. حالا اون فایل زرده را از توش بردار و CD را بذار توش
* این طوری؟
* از اون طرف. حالا بیا اینجا کنار این میز وایسا. مکانیزم اجرائیش همینه . دیدی چقدر کمک می کنه ؟
* آره خیلی جالبه. کمک بزرگی بهم کردی.
* قابلت را نداشت مهندس. خب با اجازه من دیگه باید برم . یک جلسه کوچیک با بیل دارم.
* OK ، CU....