۱۳۸۶ تیر ۹, شنبه
این هم از Blogger
اندر ستایش قصه
"پيامبر و ديوانه" جبران خليل جبران
"مكتوب" پائولوكوئيلو
آثار شل سيلورستاين
و ...
حتي "چنين گفت زرتشت" نيچه
اينها كتاب هاي پر طرفداري هستند. حداقل در ايران. اين طور نيست؟ وجه اشتراك همه آنها اين است كه در جملات و عبارات كوتاه، اغلب پند، نكته ، پيام اخلاقي يا چيزي از اين قبيل را به خواننده ارائه مي كنند.
اين جور كتاب ها هيچ وقت برايم جالب نبوده. به نظرم جملات قصار گفتن اصلا سخت نيست. نمي خواهم بگويم نيچه كم كسي بوده يا پائولوكوئيلو چيزي بارش نيست. نه . واقعا شايد اين ها آدم هاي بزرگي اند. آنقدر درباره شان نمي دانم كه بتوانم نظري بدهم. اما هيچ وقت به خواندن آثار ايشان ميلي نداشته ام. شايد اين گونه كتابها بيشتر به درد كساني بخورد كه جمله و شعار حفظ مي كنند.
اما علاقه من، داستان است و شخصيت. شعار دادن سخت نيست. داستان خوب گفتن سخت است. شعار و حرف را در دل داستان و لابه لاي شخصيت ها حل كردن سخت است. آنها كه خوب داستان مي گويند كارشان ستودني و گرانقدر است.
۱۳۸۶ تیر ۲, شنبه
وانتي
كتاب هاي زيرخاكي، شعرهاي آبكي، افاضات الكي، خريداريم ...
قصه هاي بي سر و ته، اداهاي هنري، تريپ روشنفكري، خريداريم...
فيلمنامه، نمايشنامه، زندگينامه، نقد، نظر، خبر، خريداريم...
۱۳۸۶ خرداد ۲۶, شنبه
قاچاق فيلم هاي سينما
اين روزها بحث قاچاق فيلم هاي سينمايي بحثي داغ و جدي ميان اهالي و دست اندركاران سينما است. اغلب فيلمهاي روي پرده سينماها را مي توان يكي دو روز از شروع اكران آنها نگذشته، كنار خيابانها و در بساط دستفروش ها پيدا كرد. حقيقت اين است كه اين وضع، دارد سينما را به ورشكستگي مي كشاند.
بحث قاچاقچيان فيلم و آنها كه از اين راه جيبشان را پر مي كنند به كنار. حرف من با آنها است كه فيلم ها را مي خرند. آيا در سينما فيلم را ديدن اينقدر سخت و گران است كه مردم ترجيح مي دهند فيلم ها را اينگونه ببينند؟ آيا اين به ورشكستگي و تعطيلي سينماي ايران در دراز مدت مي ارزد؟
بياييد به سينمايمان كمك كنيم و اين سي دي ها را نخريم.
عكس
مي خواست از درخت گلابي توي باغ موقع زلزله عكسي بگيرد. دوربينش را برداشت. به باغ رفت و منتظر نشست.
روزها، هفته ها، سال ها
سرانجام زلزله آمد. همان لحظه دستش لرزيد و عكس تار شد.
باز منتظر نشست.
۱۳۸۶ خرداد ۲۱, دوشنبه
از دفتر خاطرات يك آدم هولوگرافیک
دوشنبه 21 خرداد 1386
ساعت 6 از خواب بيدار شدم. يك دوش آب سرد گرفتم. صبحانه مختصري خوردم و از خانه خارج شدم.
سوار اتومبيلم شدم و به راه افتادم. آن روز ترافيك عجيبي بود. ترافيكي كه سابقه نداشت و نظيرش را نديده بودم. چند ساعتي معطل بودم. سرانجام حوصله ام سر رفت. از ماشين پياده شدم و با اسكيت بورد بقيه راه را طي كردم.
در ميدان تجريش ابراهيم خان عكاسباشي را ديدم كه مشغول فيلمبرداري بود. داشت فيلمش را براي جشنواره كن آماده مي كرد. علت ترافيك عجيب آن روز نيز همين بود. مردم جمع شده بودند و گروه فيلمبرداري را دوره كرده بودند. من اما سريع گذشتم.
چند دقيقه بعد رسيدم كافه نادري. وارد شدم و پشت ميزي نزديك در نشستم. از دور براي شاملو و فروغ كه پشت ميزي ديگر نشسته بودند دست تكان دادم و احوالي پرسيدم. كمي آن طرف تر هم آل احمد و همسرش نشسته بودند.
همانجا منتظر ماندم تا باستر كيتون آمد. دست داديم. نشست و مشغول گفتگو شديم. در مورد طراحي وب سايتش حرف زديم. او طرح سايتش را كه روي كاغذ كشيده بود، نشانم داد. من همانجا ساختم و آپلودش كردم. به نظرم سايت خوبي از كار درآمد. بعد ناهار خورديم.
از كافه نادري كه درآمدم سوار اتومبيلم شدم و راه افتادم. آن روز هوس كرده بودم تند برانم. حوالي ونك با يك كاميون كه از روبرو مي آمد شاخ به شاخ شدم. اتومبيلم له شد. خودم هم مردم.
اتومبيل را همانجا گذاشتم و رفتم كه به قرار بعد از ظهرم برسم. ساعت 3 به موزه لوور رسيدم. دم در، مريلين مونرو منتظرم بود. با هم به داخل موزه رفتيم. همه جا را گشتيم. آنجا را نديده بودم. به نظرم واقعا ارزشش را داشت. بعد از آن مريلين مرا به شام دعوت كرد. رفتيم به خانه اسپاگتي و شام خورديم. بعد خداحافظي كرديم و به طرف خانه راه افتادم.
تا خانه پياده رفتم. وقتي رسيدم ديدم خانه نيست. به جايش تپه اي بود و چوپاني كه داشت گوسفندانش را از بالاي تپه به پايين هي مي كرد. نگاهي به ساعتم كردم ، هفتم آذر 1225 بود. همانجا دراز كشيدم و به ستاره ها خيره شدم تا خوابم برد. راستي قبل از خواب هم زنگي به حافظ زدم و او برايم فال گرفت. خوب آمد. آن شب را خوب خوابيدم.
۱۳۸۶ خرداد ۱۹, شنبه
...
چي؟ دارم اداي هنرمند ها را در مي آورم؟
خب حق با شماست، من هنرمند نيستم. اما دارم دنبال چيزي مي گردم.